WebRTC, gerçek zamanlı görüntülü görüşme ve eşler arası dosya aktarımı için geliştirilmiş bir tarayıcı teknolojisidir. İki bilgisayarı doğrudan bağlamak için her iki tarafa da ulaşılabilecek tüm ağ adreslerini keşfetmesi gerekir; bu yüzden herkese açık bir STUN sunucusuna "bu bağlantı dışarıdan hangi IP olarak görünüyor?" diye sorar ve yanıtı bir ICE adayı olarak toplar. Bu aday alışverişi normalde bir görüşmedeki iki taraf arasında görünmez biçimde gerçekleşir; ancak herhangi bir web sitesi de arka planda sessizce tetikleyip adayları okuyabilir ve adreslerinizi çıkarabilir.

Bu, özellikle VPN kullanıcıları için bir gizlilik sorununa dönüşür. VPN, olağan HTTP trafiğinizi kendi tüneline yönlendirir; böylece siteler sizinki yerine VPN'in IP adresini görür. Ancak WebRTC, STUN sunucusuyla kendi bağlantısı üzerinden konuşur ve bazı yapılandırmalarda bu bağlantı VPN tünelini tamamen atlar — adres çubuğu "korunuyorsunuz" dese bile gerçek internet IP'nizi sızdırır. Modern tarayıcılar ayrıca yerel ağ adresinizi 192.168.1.5 gibi ham bir IP yerine .local ile biten rastgele, tek kullanımlık bir mDNS ana makine adıyla değiştirerek gizlemeye çalışır; bu değişim gerçek bir gizlilik iyileştirmesidir, bir arıza işareti değil.

Bu araç, kötü niyetli bir sayfanın çalıştırabileceği ICE toplama sürecinin tamamen aynısını, güvenilirlik için iki bağımsız STUN sunucusuyla çalıştırır ve topladığı her genel adayı gerçek HTTP IP adresinizle karşılaştırır. Eşleşiyorlarsa WebRTC, her sitenin zaten gördüğünün ötesinde ek bir açığa çıkarma yaratmıyor demektir. VPN'de olduğunuzu düşünürken farklılık varsa, o uyuşmazlık sızıntının ta kendisidir — ve yukarıdaki çözümler bunu kendi tarayıcınızda nasıl kapatacağınızı anlatır.

Bu test yalnızca kendi tarayıcınızın WebRTC ICE toplaması yoluyla açığa çıkardıklarını gösterir; işletim sistemi veya yönlendirici düzeyinde oluşan sızıntıları algılayamaz.