Een IP-adres is het afzenderadres van je internetverbinding. Elk verzoek dat je apparaat verstuurt wordt opgedeeld in pakketten, en elk pakket draagt het adres waar het antwoord moet worden bezorgd. Daarom kan deze pagina je meteen na het laden begroeten met een nummer: je hebt het zelf afgegeven door verbinding te maken, net zoals een envelop een afzenderadres draagt.

Waarom elke website je adres kan zien

Er zit geen slim detectiescript achter deze pagina. Wanneer je browser een verbinding opent, zet de netwerklaag je publieke adres in het bronveld van het pakket, en de server leest het rechtstreeks uit de socket. Sites achter een CDN lezen het uit een doorgestuurde header die het edge-netwerk toevoegt. Je kunt dit niet uitschakelen, want een verbinding zonder afzenderadres zou nooit een antwoord ontvangen.

Wat een site krijgt, is alleen het adres van de laatste stap tussen jou en het internet — meestal je router of de gateway van je provider. Alles binnen je huis behoudt een privéadres zoals 192.168.1.12, dat je netwerk nooit verlaat. Daarom verschijnen je telefoon, je laptop en je console allemaal online onder hetzelfde publieke adres.

IPv4 en IPv6: waarom je er één of allebei kunt hebben

IPv4-adressen zien eruit als 203.0.113.45 en komen uit een voorraad van ruwweg 4,3 miljard combinaties. Die voorraad raakte jaren geleden op, dus delen providers tegenwoordig één publiek adres tussen veel klanten via vertaling op providerniveau. IPv6 lost de schaarste op met een veel grotere ruimte en adressen in hexadecimale notatie, zoals 2001:0db8:85a3::8a2e:0370:7334.

Om beide onafhankelijk te testen opent deze pagina twee aparte verbindingen: één naar een host die alleen een IPv4-record publiceert en één naar een host die alleen een IPv6-record publiceert. Slaagt de tweede verbinding, dan heeft je netwerk echt een werkend IPv6-pad. Mislukt die, dan is er niets mis met je apparaat — je provider of je router biedt simpelweg nog geen IPv6, wat wereldwijd nog voor een groot deel van de verbindingen geldt.

Omdat de twee verbindingen over verschillende protocollen lopen, kunnen ze zelfs op verschillende netwerken uitkomen. Een laptop op een dual-stack glasvezellijn toont vaak een stabiel IPv6-prefix naast een gedeeld IPv4-adres, en een telefoon op mobiele data kan een IPv6-adres tonen terwijl het IPv4-verkeer ergens binnen het netwerk van de provider wordt vertaald.

Waarom de locatie op de kaart vaak onjuist is

IP-geolocatie is een databaseopzoeking, geen gps. Providers registreren adresblokken bij een regionaal register, en geolocatieleveranciers combineren die registratiegegevens met routeringsinformatie, latentiemetingen en meldingen van klanten om te raden waar een blok wordt gebruikt. Niets in die keten meet waar jouw apparaat zich fysiek bevindt.

Als een leverancier het niet zeker weet, valt die terug op het midden van het gebied waarvan hij denkt dat het blok het bedient — een stadscentrum, een regionaal middelpunt of in het slechtste geval het geografische midden van een heel land. Daarom kunnen twee opzoekdiensten het oneens zijn over jouw stad, kan de markering in een plaats belanden waar je nooit bent geweest, en moeten coördinaten worden gelezen als "ergens in deze regio" en niet als een adres.

Mobiele netwerken, satellietverbindingen, zakelijke VPN's en bedrijfslijnen zijn het minst nauwkeurig van allemaal, omdat één gateway het verkeer van een hele provincie of een heel land kan afhandelen. Klopt de kaart bij jou niet, dan ligt de correctie bij de geolocatiedatabase en niet bij deze pagina: de meeste leveranciers publiceren een correctieformulier waarmee de adreshouder de juiste locatie kan doorgeven.

Hoe je je adres wijzigt of verbergt

De meeste thuisverbindingen krijgen een dynamisch adres, dus de router herstarten of lang genoeg uitzetten zodat de lease verloopt, kan je een nieuw adres opleveren. Een VPN of proxy gaat verder: je verkeer wordt versleuteld naar een server gestuurd, en elke site ziet vervolgens het adres van die server in plaats van dat van jou. Tor koppelt meerdere relais aan elkaar voor sterkere scheiding, ten koste van snelheid.

Niets hiervan is waterdicht. Een browser kan je echte adres nog steeds via WebRTC lekken terwijl een VPN actief is, DNS-verzoeken kunnen buiten de tunnel om gaan, en het adres dat een VPN je geeft wordt vaak door streaming- en bankdiensten als datacenterbereik gemarkeerd. Controleer het resultaat liever dan erop te vertrouwen dat de VPN aanstaat: voer de WebRTC-lektest en de proxycontrole op deze site uit direct nadat je verbinding hebt gemaakt.

Houd het risico ten slotte in verhouding. Je adres is zichtbaar voor elke server die je benadert en identificeert op zichzelf een netwerk, geen persoon. Alleen je provider kan het aan een abonnee koppelen, en doet dat normaal gesproken alleen op wettelijk verzoek. Verstandige hygiëne — actuele routerfirmware, geen onnodige poortdoorschakeling, een VPN op openbare wifi — dekt vrijwel alles wat ertoe doet.